Μια Ιστορία με "σκελετούς" και μια ντουλάπα... :P

Κάθε άνθρωπος μαζεύει στη ζωή του «σκελετούς». Παλιά, ξεχασμένα όνειρα, αγάπες που ναυάγησαν πριν καν ξεκινήσουν, ξεχασμένους πόθους και επιθυμίες. Όλα εκείνα τα «θέλω» που, με τον καιρό, αντικαταστάθηκαν από τα «πρέπει».

Συνηθίζουμε όλοι να τους στοιβάζουμε μέσα σε μια παλιά δρύινη ντουλάπα· ο καθένας στη δική του. Υποκρινόμαστε πως δεν υπάρχουν καν. Λέμε πως τους έχουμε διαγράψει ή, ακόμη καλύτερα, πως τους έχουμε σκοτώσει.

Είναι, όμως, μια παλιά ντουλάπα. Το σαράκι και η υγρασία έχουν φάει το ξύλο της, οι μεντεσέδες της έχουν χαλάσει και τα φύλλα της δεν κλείνουν πια καλά.

Κάθε βράδυ, όταν πέφτεις για ύπνο, την ακούς να τρίζει ολόκληρη. Τότε σηκώνεσαι και κλείνεις προσεκτικά την πόρτα της, κρατώντας την καλά σφαλισμένη, για να μην καταφέρει να βγει τίποτα και κανένας τους έξω…

Πού και πού, όμως, έρχονται κάτι βράδια που είσαι ή νιώθεις πραγματικά μόνος. Τότε οι «σκελετοί σου» βρίσκουν την ευκαιρία. Αποκτούν δύναμη, ανοίγουν την πόρτα και έρχονται κοντά σου.

Όλοι μαζί ή ένας ένας, κάθονται πίσω σου και σου ψιθυρίζουν λέξεις. Λέξεις που δεν τόλμησες ποτέ να πεις. Σου υπενθυμίζουν την παρουσία τους, τόσο ζωντανοί όσο ήταν όταν αποφάσισες, κάποτε, να τους κλείσεις εκεί.

Αυτό είναι η εκδίκησή τους ή το παιχνίδι τους; Αλήθεια, δεν ξέρω ποιο από τα δύο.

Η μόνη σου επιλογή είναι να τους ακούς και το μυαλό σου να τρέχει…

Θέλεις να φύγουν. Πραγματικά το θέλεις. Δεν έχεις, όμως, πια τη δύναμη να τους ξανακλείσεις «εκεί μέσα». Δεν μπορείς. Είσαι αδύναμος τώρα…

Ίσως το πρωί…

Ώρες ή στιγμές αργότερα, φεύγουν μόνοι τους, όπως κάθε φορά. Κλείνονται ξανά στη «ντουλάπα» τους και εσύ αρκείσαι μόνο στο να την ακούς να τρίζει και να σε ξυπνά πού και πού τα βράδια, μόνο και μόνο για να σου υπενθυμίζει ότι βρίσκεται ακόμη εκεί…