Ο Δρόμος Προς Την Κόλαση Είναι Στρωμένος...

Από τη «Ντουλάπα με τους Σκελετούς»

---

Όσα δεν είπα — Η τελευταία πόρτα

Το πρώτο χτύπημα ακούστηκε στις τρεις και δεκαεπτά.

Δεν ήταν δυνατό. Ήταν όμως τόσο κοντά στο κρεβάτι μου, που άνοιξα τα μάτια πριν προλάβω να φοβηθώ.

Ύστερα ήρθε το δεύτερο.

Και το τρίτο.

Τακ. Τακ. Τακ.

Σηκώθηκα. Ο διάδρομος ήταν σκοτεινός. Από το παράθυρο έμπαινε λίγο φως του δρόμου και έπεφτε πάνω στην παλιά δρύινη ντουλάπα. Είχε μείνει εκεί χρόνια ολόκληρα. Βαριά, κακοφτιαγμένη, με έναν χαλασμένο μεντεσέ και μια δεξιά πόρτα που δεν έκλεινε ποτέ καλά. Τη βραδιά εκείνη η πόρτα ήταν κλειστή.

Ασκήσεις Θάρρους

Διαλέγεις μια πολυκατοικία παίρνεις τον ανελκυστήρα και ανεβαίνεις στον τελευταίο όροφο. Βγαίνεις έξω και κάθεσαι στην άκρη της. Χαζεύεις για μια στιγμή τον πολυσύχναστο δρόμο από κάτω σου. Τους ανθρώπους και τα αυτοκίνητα που τον πλημυρίζουν να τρέχουν ανεξέλεγκτα προς όλες τις κατευθύνσεις.

Εκλογές 2012 ( Έλεος..? )

Βαριέμαι.

Είναι αλήθεια,
πολλά πράγματα και καταστάσεις έχω βαρεθεί κατά καιρούς. Τα κλείδωσα στο συρτάρι μου και τα άφηνα πίσω μου.

Ώρα 5:29 ξημερώματα Κυριακής 29 Απριλίου 2012. Η έμπνευση δεν μου έκανε παρέα αρκετό καιρό τώρα. Αλλά το θυμήθηκε να επιστρέψει κοντά μου 7 ημέρες πριν τις εκλογές.

Εκλογές. Τι ωραία περίοδος, όλοι μιλάνε για αλλαγές και όλοι "ξαφνικά" θέλουν, και καλά, να σώσουν τη χώρα.Τη χώρα με τα λαμόγια και τον τόπο διακοπών του κάθε φυγά και κατατρεγμένου.

Σχετικά με τον Πάολο Κοελιο…

Μπορεί να ισχύει αυτό που λέει ο Κοέλιο στον Αλχημιστή, “ Όταν θέλεις κάτι πολύ το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις ” Όμως από την άλλη μεριά, έχω να προσθέσω και κάτι ακόμα.

 

Όταν τα πράγματα και οι καταστάσεις στην ζωή σου είναι απλές ή έχεις συμβιβαστεί με τα εκάστοτε δεδομένα, καλά ή μη, το Σύμπαν συνωμοτεί για να σου κάνει την ζωή μπουρδέλο. Μπορεί αυτό να συμβαίνει για να ξανα-ανακατευ
τούν και να ξαναμοιραστούν τα φύλα στην παρτίδα πόκερ της ζωής σου.

Χαμένος στη “Χώρα του Ποτέ”

Χαμένος πάντα στα ατέλειωτα φοιτητικά μου βράδια, τα ξενύχτια και τις νύχτες μοναξιάς που αργούσε να ξημερώσει. Μια εφηβεία βαθειά ριζωμένη μέσα στο είναι μου, που αρνείται να περάσει και να με αφήσει να μεγαλώσω. Γραπώνομαι από κάτι, οτιδήποτε θα με βοηθούσε και αυτό ξεγλιστρά από τα χέρια μου, όπως το βάζο με το γλυκό όταν ήμουν μικρός και κάποιος άνοιγε την πόρτα… “Δεν το έκανα εγώ, δεν το έκανα εγώ κάποιος άλλος ήταν. Αλλά έφυγε τώρα…” πάντα έπιανε τότε… Τώρα τι να πω, τι δικαιολογίες να σκαρφιστώ; Μπορεί η εφηβεία να άργησε με μένα αλλά είμαι ακόμα εδώ. Μένω μόνος τώρα, ξεγελάω τον εαυτό μου κάνοντας καμιά ζημιά και λέγοντας “Δεν το έκανα εγώ…” με ακούω και γελάω μόνος μου, τώρα πια…

Και πάλι έτσι απλά...

Και πάλι έτσι απλά... Αυτή την φορά λίγο χειρότερα (;) Αναρωτιέμαι πάλι άσκοπα, όχι με Bacardi αλλά με ένα μπουκάλι Tequila άγνωστης προελεύσεως. Μεξικό έλεγε το μπουκάλι με μεγάλα γράμματα αλλά ποιος το προσέχει, αλήθεια, δεν έχει σημασία... Επίσης με το ίδιο μεγάλα γράμματα γράφει black death αλλά επίσης ποιος θα το προσέξει.... Το θέμα σήμερα είναι η εξάρτηση, μήπως και αυτό είναι μια ιδέα; Ξεκίνησα πάλι το τσιγάρο, έσβησα πριν λίγο το τελευταίο με «μίσος» και απέχθεια για μένα ίσως, στο τασάκι δίπλα μου. Το βαρέθηκα και αυτό το ίδιο γρήγορα με όλα στην ζωή μου...

«Αν αισθανθείς πως ο χρόνος τελειώνει,

και μένουμε πάντοτε μόνοι...»

Παραπονιέται σιωπηλά μια ανάμνηση από το παρελθόν... αλλά ποιος θυμάται και μετράει χρόνια; ΕΓΩ βέβαια, ο μαλάκας της ιστορίας μου, ο σχεδόν πάντα θλιμμένος κλόουν. Ημέρες ραδιοφώνου στην Καλλιθέα γυμνάσιο μεριά αν θυμάμαι καλά, το τραγούδι με το οποίο «έκλεισε» για πάντα μια ραδιοφωνική εκπομπή σε έναν τοπικό σταθμό, τον 100 και κάτι ψιλά στα FM. Ίσως μια από τις πιο αγαπημένες εκπομπές στο ράδιο, που έκανε τον 15αρη τότε νέο να βρει κάτι μέσα σε όλες τις μουσικές και να τις εκτιμήσει για αυτό που είναι η κάθε μια... Ο νέος που γεννήθηκε κατά λάθος μια δεκαετία αργότερα, τεμπέλης και μόνιμα αργοπορημένος όπως πάντα άλλωστε... Δεν μετανιώνω για αυτά που έχω κάνει και νιώθω περήφανος που αν τα ξαναζούσα θα έκανα μόνον κάνα δύο αλλαγές, για αυτό:

«Ζήσε το σήμερα, ξέχνα το χθες,

γάμα τα όλα και καν’ ότι θες»

Όπως είπε και μια ψυχή το καλοκαίρι του 2004 στην Ίο, ίσως από τις καλύτερες διακοπές που πέρασα αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία... Κάποια άλλη φορά, ίσως, χωρίς Tequila. Με κάτι άλλο… Tequila τέλος (άδειασε το μπουκάλι), Αλλά τώρα πού τα λέμε γιατί όχι και πάλι με Tequila? Θα δείξει ο χρόνος, ο μόνος που ίσως να ξέρει κάτι τελικά...

 

(Σημείωση του συγγραφέα: είναι παλιό κείμενο  γράφτηκε στις 7/4/05 και ώρα 2:25 το πρωί. Το ανέβασα για λόγους αρχείου περισσότερο…)

Ο κόσμος έχει γεύση μαρμελάδα βατόμουρο…

Αρέσκεται τα βράδια να σκοτώνει τον εαυτό του. Να τον δηλητηριάζει λίγο λίγο, είτε με αλκοόλ, είτε με τσιγάρα, είτε με διάφορες άλλες ουσίες αμφιβόλου προελεύσεως. 

Η γλυκιά ζάλη , που βουτάει μέσα της κάθε βράδυ, θυμίζει μαρμελάδα, βατόμουρο νομίζω. Ο χρόνος ραγίζει, τα ρολόγια σταματάνε… 

Η κραυγή της σιωπής θολώνει το τζάμι της παράνοιας του και βλέπει το χρόνο όπως πραγματικά είναι. Σαν μια πολύχρωμη μπάλα με άχυρα. Όσα άχυρα και να πάρεις, όσα να προσθέσεις και σε όσα να αλλάξεις θέση είναι και πάλι μια μπάλα με άχυρα. Κάποια βράδια ακούει και φωνές. Του λένε τι να κάνει και πώς μπορεί να ελέγξει καταστάσεις. Κρίμα που το πρωί δεν θυμάται ποτέ τίποτα…

Κάποτε μου είπε κάποιος ότι ο Θεός έχει χιούμορ και εγώ τον πίστεψα.

Κάποτε μου είπε κάποιος ότι ο Θεός έχει χιούμορ και εγώ τον πίστεψα. Από τότε βλέπω τη ζωή σαν ένα μεγάλο αστείο, ίσως και να είχε δίκιο τώρα που το καλοσκέπτομαι. 
Όσες φορές πήγα να την πάρω στα σοβαρά έφαγα τα μούτρα μου. Ενώ από την άλλη όποτε γέλαγα πέρναγα καλά ακόμη κι αν το γέλιο μου ήταν απλά μια μάσκα για να κρύψει καλά την μελαγχολία μου.

Μου λένε ότι είμαι σκεπτόμενο άτομο, εγώ δεν τους πιστεύω. θεωρώ ότι είμαι βλάκας. Ίσως να είμαι το ένα ή ίσως πάλι το άλλο. Ονειροπόλος ναι, σίγουρα είμαι! Μου αρέσει να κάνω τους άλλους να γελούν, αλλά όχι τα ψεύτικα τα γέλια, από αυτά που κρύβουν οι περισσότεροι τσαλακωμένα στην τσέπη τους σαν παλιό δίπλωμα μοτοσακού ή σα το χαρτί από τα διόδια, που ποτέ δεν το κοιτάς εσύ, αλλά το έχεις μόνο και μόνο για να το δείχνεις στους άλλους, αν και μόνο αν σου το ζητήσουν ή “το επιβάλλουν οι καταστάσεις”, όπως συνήθιζε να μου λέει η μητέρα μου και το παλιό μου αφεντικό.

Nothing Just a thought :P (kata to 2000 kai kati an thumamai kala) Mia periodos me polles krepales.....

H ZΩH KYΛA ANAMEΣA ΣTA ΔAXTYΛA ΣOY, ΣAN TON KAΠNO TOY TΣIΓAPOY... OI AΔIKEΣ EΠIΛOΓEΣ ΠOY EXEIΣ EINAI ΔYO. 

H' THN AΦHNEIΣ NA ΦYΓEI ME MIA AMYΔPH ENTYΠΩΣH OTI THN AΓΓIΞEΣ H' THN POYΦAΣ ANYΠOMONA KAI AXOPTAΓA ΓIA NA ΣE ΣKOTΩΣEI TEΛIKA...