Ασκήσεις Θάρρους

Διαλέγεις μια πολυκατοικία παίρνεις τον ανελκυστήρα και ανεβαίνεις στον τελευταίο όροφο. Βγαίνεις έξω και κάθεσαι στην άκρη της. Χαζεύεις για μια στιγμή τον πολυσύχναστο δρόμο από κάτω σου. Τους ανθρώπους και τα αυτοκίνητα που τον πλημυρίζουν να τρέχουν ανεξέλεγκτα προς όλες τις κατευθύνσεις.

Ξέρεις πως ποτέ δεν άνηκες σε αυτό το χάος. Μπορεί κάποιες φορές να έτρεχες και εσύ μαζί τους για να τους ξεγελάσεις, και καλά πως τρέχετε παρέα. Πως παλεύετε όλοι μαζί να κατακτήσετε τον κόσμο. Να καταστρέψετε τον κόσμο όπως τα μυρμήγκια καταστρέφουν και τεμαχίζουν ένα νεκρό έντομο, τι χαρά...  

Κάθεσαι και κοιτάς κατά κάτω, ξέρεις βαθειά μέσα σου πως αν κάνεις λίγο μπροστά τίποτα δεν θα έχει νόημα πλέον. 

Στις λίγες στιγμές που διαρκέσει η πτώση σου, λένε πως θα δεις την ζωή σου να περνά μπροστά από τα μάτια σου σαν ταινία. Δεν τους πιστεύεις, ποτέ δεν τους πίστεψες… Τόσα χρόνια ψέματα και απάτες. 

Ψέματα όπως το "Αν αξίζεις, θα πετύχεις στη ζωή σου" ή το άλλο το καλύτερο " Θα σε αγαπήσουν για αυτό που πραγματικά είσαι.." 

 ψέματα! 

 Ένα περιστέρι φεύγει από δίπλα σου και μια πέτρα διαγράφει μια ξέφρενη πορεία προς το τίποτα… 

 Δράση - αντίδραση. 

Κάποιος, κάποτε σε μία αίθουσα με πολύ καπνό και φασαρία είχε κάνει τον κόπο να σου το εξηγήσει. 

"Για κάθε δράση μιας δύναμης υπάρχει μια αντίδραση ίσης και αντίθετης δύναμης…" νόμος κάποιου κ. Νεύτωνα… Αν το έγραψε βέβαια για τον κόσμο ή για την κοινωνία των ανθρώπων είναι ένα άλλο θέμα, πάντως ανεξάρτητα με το τι σκεπτόταν ισχύει και για τα δύο…

Ξεκίνησες τη ζωή σου με ιδανικά, μεγάλες ιδέες και πολλά όνειρα.

Είδες τα ιδανικά σου να καταπατώνται ένα-ένα, τις μεγάλες ιδέες απλά να ξεχνιούνται και να κρύβονται κάπου στο βάθος του μυαλού σου. 

Όσο για τα όνειρα…    

Αυτά άρχισαν να ξεφτίζουν και να μπαίνουν πάνω του ετικέτες "απραγματοποίητο", " μη εφικτό με τα δεδομένα του σήμερα" κλπ. Πριν μπουν και αυτά στο χρονοντούλαπο σου, δίπλα στα παλιά ρούχα σου και τις μεγάλες ιδέες…

Στο θέμα μας, είπαμε ασκήσεις θάρρους, ναι; Όλα αυτά δεν χρειάζονται θάρρος. Ούτε το να χαζεύεις τον ήλιο που κάνει βουτιά πίσω από τις πολυκατοικίες θέλει θάρρος, απλά συμβαίνει. Θάρρος θέλει να απομακρυνθείς από τον κόσμο και να κοιτάξεις τον εαυτό σου κατάματα και να τον κρίνεις. 

Σα να κοιτάς το είδωλο σου μέσα σε ένα σπασμένο καθρέφτη. 

Πολλά Εγώ λίγο διαφορετικά το ένα από το άλλο κι όμως πάντα η ίδια ουσία. 

Κάποιος άλλος, όχι αυτός με τον κ. Νεύτωνα, είχε μπει στον κόπο να σου πει πως ο αυστηρότερος κριτής του εαυτού σου είσαι εσύ, γιατί είσαι ίσως ο μόνος που πραγματικά ξέρει τι ακριβώς παίζει στο παρασκήνιο του μυαλού σου, πίσω από την αυλαία του "θεάτρου της ζωής σου". 

Οι σκέψεις εισβάλουν όπως πάντα απρόσκλητες στο νου σου, τυχαίες εικόνες και λέξεις, φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους. Μια άδεια παραλία και μια γυναικεία φωνή να σου λέει "όλα θα πάνε καλά...", η μάνα σου; Ίσως. 

Οι ρόλοι αλλάζουν η παραλία τσαλακώνετε σα παλιά καρποστάλ που πετάς στα σκουπίδια. 

Ένα τελευταίο ηλιοβασίλεμα στην Ίο στο Far Out πριν αρκετά χρόνια, την επομένη φεύγαμε για Αθήνα. Μια φωνή να γελάει και να σε παρακαλάει να μείνεις για πάντα παιδί. Έπρεπε να φέρεις ποπ-κορν τελικά… Το πρώτο βράδυ σα φοιτητής, πραγματικά μόνος σου σε ένα άδειο σπίτι, "καλή φάση", είχες πει. Ο χρόνος είναι μια αχυρόμπαλα και έχει γεύση μαρμελάδα. 

Όλα υπάρχουν κάθε στιγμή μέσα σου αλλά δεν ξέρεις πότε ο κάθε κομπάρσος ή πρωταγωνιστής θα ξεπηδήσει στην σκηνή του θεάτρου σου. Ορισμένοι πέφτουν από τέτοια κτίρια ελπίζοντας να δουν σκηνές από τη δική τους ταινία. Βλάκες! Ο βαθύτερος σκοπός όμως είναι άλλος, να κρίνεις τις παιγμένες σκηνές της παράστασης και να σκεφτείς σενάριο και σκηνοθεσία για παρακάτω.</p>  <p>

Φιγούρα κάθεται στο πρεβάζι στην κορυφή πολυκατοικίας, ο ήλιος δύει στο βάθος, πράσινο, κόκκινο ήχος από απότομα φρεναρίσματα και μυρωδιά από καμένο λάστιχο, δύο αυτοκίνητα τρακάρουν στο φανάρι. 

Φωτιά και ζεστό αίμα στην άσφαλτο... 

Ο ήχος από το τρακάρισμα σπάει τον καθρέφτη της σιωπής σου… 

Μαζεύεις προσεκτικά τα κομμάτια του για να μην κοπείς από κάποια ανάμνηση και σηκώνεσαι, θα τα κολλήσεις σπίτι…

Cut! Καταπληκτικά, την κρατάμε τη σκηνή!