Η Αλίκη Εισπράτει

Η Αλίκη καθόταν μόνη σε ένα διπλό τραπέζι στο κυλικείο του τραίνου, με τον καφέ μπροστά της να αχνίζει αργά, σαν να βαριόταν κι αυτός να συνεχίσει.

Δεν κοιτούσε κανέναν· το βλέμμα της έμενε χαμηλά, κάπου ανάμεσα στο φλιτζάνι και στο ξύλο του τραπεζιού, εκεί όπου οι σκέψεις σταματούν πριν γίνουν αποφάσεις.

Στο βάθος κάθονταν τρεις γυναίκες, η Θάλεια του Μανδραγόρα, η Ακεσία του Δίκταμου και η Ιόλη των Ψιθύρων. Δεν μιλούσαν, δεν έπιναν, δεν έδειχναν να περιμένουν κάτι, κι όμως η σιωπή τους είχε βάρος, σαν να κρατούσε το κυλικείο στη θέση του.
Σαν να ήξεραν κάτι που οι υπόλοιποι δεν είχαν ακόμη χάσει αρκετά για να θυμηθούν.

 
Ένας άντρας στο διπλανό τραπέζι πήγε να σηκώσει το ποτήρι του, μα η κίνησή του έμεινε μισή, κολλημένη ανάμεσα στην πρόθεση και στην πράξη.

Η Αλίκη έπαιζε αθόρυβα με τα νύχια της πάνω στο τραπέζι, χωρίς δύναμη και χωρίς θυμό, σαν να επρόκειτο για μια ασήμαντη συνήθεια.

Ακουγόταν μόνο ένας ανεπαίσθητος ήχος, σαν νύχι που χάιδευε ξύλο, τόσο χαμηλός που χανόταν μέσα στον θόρυβο του τραίνου. Κανείς δεν γύρισε να κοιτάξει και κανείς δεν κατάλαβε τίποτα.
Ο χρόνος του άντρα απλώς λύθηκε από πάνω του και γλίστρησε προς εκείνη, αθόρυβα, χωρίς φως, χωρίς ρωγμή, χωρίς καμία από τις ευγένειες που κάνουν τον θάνατο αναγνωρίσιμο. 

Έμεινε για μια στιγμή εκεί, άδειος από συνέχεια, με μια σκέψη που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ύστερα χαμήλωσε το βλέμμα του, σαν να είχε ξεχάσει τι ήταν έτοιμος να κάνει, σαν να είχε μείνει μέσα του μόνο το κενό μιας πρόθεσης.

Η Αλίκη δεν γύρισε να τον κοιτάξει. Μόνο τράβηξε τα δάχτυλά της πίσω και έγειρε ελάχιστα στην καρέκλα της, σαν να είχε εισπράξει κάτι που της ανήκε πριν ακόμη γεννηθεί η οφειλή.

Στο βάθος, η Θάλεια έκλεισε αργά τα μάτια, η Ακεσία ακούμπησε τα δάχτυλά της στο χείλος του ποτηριού της και η Ιόλη χαμογέλασε ανεπαίσθητα, τόσο λίγο που θα μπορούσε να ήταν σκιά. Κανείς τους δεν μίλησε. 

Το τραίνο συνέχισε να τρέχει μέσα στη νύχτα, κουβαλώντας ανθρώπους που νόμιζαν πως πήγαιναν κάπου. Μερικοί από αυτούς, όμως, είχαν ήδη αρχίσει να χάνουν τον δρόμο προς τον ίδιο τους τον εαυτό.