Ο Δρόμος Προς Την Κόλαση Είναι Στρωμένος...

Από τη «Ντουλάπα με τους Σκελετούς»

---

Όσα δεν είπα — Η τελευταία πόρτα

Το πρώτο χτύπημα ακούστηκε στις τρεις και δεκαεπτά.

Δεν ήταν δυνατό. Ήταν όμως τόσο κοντά στο κρεβάτι μου, που άνοιξα τα μάτια πριν προλάβω να φοβηθώ.

Ύστερα ήρθε το δεύτερο.

Και το τρίτο.

Τακ. Τακ. Τακ.

Σηκώθηκα. Ο διάδρομος ήταν σκοτεινός. Από το παράθυρο έμπαινε λίγο φως του δρόμου και έπεφτε πάνω στην παλιά δρύινη ντουλάπα. Είχε μείνει εκεί χρόνια ολόκληρα. Βαριά, κακοφτιαγμένη, με έναν χαλασμένο μεντεσέ και μια δεξιά πόρτα που δεν έκλεινε ποτέ καλά. Τη βραδιά εκείνη η πόρτα ήταν κλειστή.

Το Νησί του Τίποτα και η Τιμωρία της Αλίκης

Το Νησί του Τίποτα και η Τιμωρία της Αλίκη

Το Νησί του Τίποτα δεν βρισκόταν σε κανέναν τόπο.

Ούτε σε κανέναν χρόνο.

Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που δεν μπορούσε να δεχτεί ο ανθρώπινος νους. Ο άνθρωπος έχει μάθει να πιστεύει πως όλα πρέπει να βρίσκονται κάπου και να συμβαίνουν κάποτε. Θέλει συντεταγμένες. Θέλει ημερομηνίες. Θέλει αρχή, μέση και τέλος, σαν να έχει υποχρέωση ο κόσμος να του εξηγείται με τρόπο τακτοποιημένο.