Τρεις Γυναίκες και μια Κατάρα

 

Τρεις Γυναίκες και μια Κατάρα

Οι τρεις θέσεις γύρω από τον Κυκεώνα δεν ήταν άδειες επειδή έλειπαν εκείνες που τον έφτιαξαν.

Ήταν άδειες επειδή κανείς δεν έπρεπε να κάθεται εκεί πια.

Εκλογές 2012 ( Έλεος..? )

Βαριέμαι.

Είναι αλήθεια,
πολλά πράγματα και καταστάσεις έχω βαρεθεί κατά καιρούς. Τα κλείδωσα στο συρτάρι μου και τα άφηνα πίσω μου.

Ώρα 5:29 ξημερώματα Κυριακής 29 Απριλίου 2012. Η έμπνευση δεν μου έκανε παρέα αρκετό καιρό τώρα. Αλλά το θυμήθηκε να επιστρέψει κοντά μου 7 ημέρες πριν τις εκλογές.

Εκλογές. Τι ωραία περίοδος, όλοι μιλάνε για αλλαγές και όλοι "ξαφνικά" θέλουν, και καλά, να σώσουν τη χώρα.Τη χώρα με τα λαμόγια και τον τόπο διακοπών του κάθε φυγά και κατατρεγμένου.

Σχετικά με τον Πάολο Κοελιο…

Μπορεί να ισχύει αυτό που λέει ο Κοέλιο στον Αλχημιστή, “ Όταν θέλεις κάτι πολύ το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις ” Όμως από την άλλη μεριά, έχω να προσθέσω και κάτι ακόμα.

 

Όταν τα πράγματα και οι καταστάσεις στην ζωή σου είναι απλές ή έχεις συμβιβαστεί με τα εκάστοτε δεδομένα, καλά ή μη, το Σύμπαν συνωμοτεί για να σου κάνει την ζωή μπουρδέλο. Μπορεί αυτό να συμβαίνει για να ξανα-ανακατευ
τούν και να ξαναμοιραστούν τα φύλα στην παρτίδα πόκερ της ζωής σου.

Ο Μάγος ( Intro’s Last Part )

Διέσχισε το κυλικείο και κάθισε απέναντι της. “Είχα από την αρχή του ταξιδιού μου  ένα άσχημο προαίσθημα” του είπε χαμηλόφωνα, χωρίς να διώξει το βλέμμα της από τον αχνιστό καφέ. “Αλλά δεν φανταζόμουν πως έφταιγες εσύ για αυτό…”. “Καλησπέρα” αποκρίθηκε κι εκείνος με την βραχνή φωνή του.

Χαμένος στη “Χώρα του Ποτέ”

Χαμένος πάντα στα ατέλειωτα φοιτητικά μου βράδια, τα ξενύχτια και τις νύχτες μοναξιάς που αργούσε να ξημερώσει. Μια εφηβεία βαθειά ριζωμένη μέσα στο είναι μου, που αρνείται να περάσει και να με αφήσει να μεγαλώσω. Γραπώνομαι από κάτι, οτιδήποτε θα με βοηθούσε και αυτό ξεγλιστρά από τα χέρια μου, όπως το βάζο με το γλυκό όταν ήμουν μικρός και κάποιος άνοιγε την πόρτα… “Δεν το έκανα εγώ, δεν το έκανα εγώ κάποιος άλλος ήταν. Αλλά έφυγε τώρα…” πάντα έπιανε τότε… Τώρα τι να πω, τι δικαιολογίες να σκαρφιστώ; Μπορεί η εφηβεία να άργησε με μένα αλλά είμαι ακόμα εδώ. Μένω μόνος τώρα, ξεγελάω τον εαυτό μου κάνοντας καμιά ζημιά και λέγοντας “Δεν το έκανα εγώ…” με ακούω και γελάω μόνος μου, τώρα πια…