Διαλέγεις μια πολυκατοικία παίρνεις τον ανελκυστήρα και ανεβαίνεις στον τελευταίο όροφο. Βγαίνεις έξω και κάθεσαι στην άκρη της. Χαζεύεις για μια στιγμή τον πολυσύχναστο δρόμο από κάτω σου. Τους ανθρώπους και τα αυτοκίνητα που τον πλημυρίζουν να τρέχουν ανεξέλεγκτα προς όλες τις κατευθύνσεις.
Τρεις Γυναίκες και μια Κατάρα
Οι τρεις θέσεις γύρω από τον Κυκεώνα δεν ήταν
άδειες επειδή έλειπαν εκείνες που τον έφτιαξαν.
Ήταν άδειες επειδή κανείς δεν έπρεπε να κάθεται εκεί πια.
Μπορεί να ισχύει αυτό που λέει ο Κοέλιο στον Αλχημιστή, “ Όταν θέλεις κάτι πολύ το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις ” Όμως από την άλλη μεριά, έχω να προσθέσω και κάτι ακόμα.
Όταν τα πράγματα και οι καταστάσεις στην ζωή σου είναι απλές ή έχεις συμβιβαστεί με τα εκάστοτε δεδομένα, καλά ή μη, το Σύμπαν συνωμοτεί για να σου κάνει την ζωή μπουρδέλο. Μπορεί αυτό να συμβαίνει για να ξανα-ανακατευ
τούν και να ξαναμοιραστούν τα φύλα στην παρτίδα πόκερ της ζωής σου.
Διέσχισε το κυλικείο και κάθισε απέναντι της. “Είχα από την αρχή του ταξιδιού μου ένα άσχημο προαίσθημα” του είπε χαμηλόφωνα, χωρίς να διώξει το βλέμμα της από τον αχνιστό καφέ. “Αλλά δεν φανταζόμουν πως έφταιγες εσύ για αυτό…”. “Καλησπέρα” αποκρίθηκε κι εκείνος με την βραχνή φωνή του.
