Το Νησί του Τίποτα και η Τιμωρία της Αλίκης

Το Νησί του Τίποτα και η Τιμωρία της Αλίκη

Το Νησί του Τίποτα δεν βρισκόταν σε κανέναν τόπο.

Ούτε σε κανέναν χρόνο.

Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που δεν μπορούσε να δεχτεί ο ανθρώπινος νους. Ο άνθρωπος έχει μάθει να πιστεύει πως όλα πρέπει να βρίσκονται κάπου και να συμβαίνουν κάποτε. Θέλει συντεταγμένες. Θέλει ημερομηνίες. Θέλει αρχή, μέση και τέλος, σαν να έχει υποχρέωση ο κόσμος να του εξηγείται με τρόπο τακτοποιημένο.

Ο Μάγος ( Intro Complete )

Ημερολόγιο Antea: Ημέρα 1η

Ήταν χειμώνας θυμάμαι...

Η ατμόσφαιρα αποπνικτική, ο καπνός ήταν τόσο πυκνός που ένοιωθες τη παρουσία του στην παραμικρή σου κίνηση. 

Οι αναπνοές όλων αργές και κοπιαστικές. Τελικά ο άνθρωπος δεν αλλάζει ποτέ, κανείς εκεί μέσα δεν κάπνιζε. «Το κάπνισμα απαγορεύεται» υπενθύμιζε, αυστηρά, μια ξεχασμένη επιγραφή στον τοίχο. Αλλά σχεδόν όλοι εκεί μέσα ήταν άτομα με συνείδηση, ρουφούσαν τα τσιγάρα τους για να μην σβήσουν.

Έξω ο ήλιος είχε κρυφτεί πίσω από τα βουνά, ο ουρανός είχε πάρει το πιο βαθύ του κόκκινο, τώρα.

Η Αλίκη Εισπράτει

Η Αλίκη καθόταν μόνη σε ένα διπλό τραπέζι στο κυλικείο του τραίνου, με τον καφέ μπροστά της να αχνίζει αργά, σαν να βαριόταν κι αυτός να συνεχίσει.

Δεν κοιτούσε κανέναν· το βλέμμα της έμενε χαμηλά, κάπου ανάμεσα στο φλιτζάνι και στο ξύλο του τραπεζιού, εκεί όπου οι σκέψεις σταματούν πριν γίνουν αποφάσεις.

Ασκήσεις Θάρρους

Διαλέγεις μια πολυκατοικία παίρνεις τον ανελκυστήρα και ανεβαίνεις στον τελευταίο όροφο. Βγαίνεις έξω και κάθεσαι στην άκρη της. Χαζεύεις για μια στιγμή τον πολυσύχναστο δρόμο από κάτω σου. Τους ανθρώπους και τα αυτοκίνητα που τον πλημυρίζουν να τρέχουν ανεξέλεγκτα προς όλες τις κατευθύνσεις.

Τρεις Γυναίκες και μια Κατάρα

 

Τρεις Γυναίκες και μια Κατάρα

Οι τρεις θέσεις γύρω από τον Κυκεώνα δεν ήταν άδειες επειδή έλειπαν εκείνες που τον έφτιαξαν.

Ήταν άδειες επειδή κανείς δεν έπρεπε να κάθεται εκεί πια.